Maar ook onrustig in een positieve zin, als je kijkt naar wat er allemaal gebeurt in de diverse kerken. Soms lijkt het wel of kerkelijk Nederland langzaam wakker wordt. Natuurlijk kan ik niet alles overzien in Nederland maar als ik naar mijn eigen woonplaats kijk dan gebeurt er van alles. Allerlei evangelisatie- en gebedsinitiatieven ontstaan. Samenwerking wordt versterkt en ontstaat op andere gebieden. Het lijkt er op of God iets aan het voorbereiden is. Iets moois, iets geweldigs.

Vanuit die context ben ik zelf aan het denken gegaan. Zelf weet ik dat er nogal wat profetieën geweest zijn t.a.v. opwekking in Nederland of zelfs specifieker opwekking in Ede (daar woon ik dus). Er zijn door de jaren heen zelfs zo veel profetieën geweest dat wanneer je het met anderen hierover hebt er een zekere vorm van scepticisme opdaagt. We hebben dit al zo lang en zo dikwijls gehoord, maar gezien, houd maar op. We verlangen allemaal naar een geweldige oogst. We verlangen allemaal dat God Nederland gaat aanraken en veranderen. We zien zelfs de noodzaak er van in en toch blijft het geloven dat God een geweldige oogst geeft vaak moeilijk.

In dit artikel wil ik het woord opwekking even los laten en wel om de volgende reden: het is namelijk een beschrijving van een verschijnsel van iets wat God in het verleden heeft gedaan. En wij moeten niet zo zeer focussen op wat God toen deed maar meer op wat Hij nu wil doen en dan kan een te strakke verwachting van zo moet alles gaan ons nog wel eens in de weg zitten. Waar ik het over wil hebben is ons geloof in de oogst. De reden daarvoor is dat ik zelf laatst door God aan het denken ben gezet over het volgende gedeelte:

Mattheüs 9:35 - 10:1
Zo trok Jezus rond door alle steden en dorpen. Hij onderwees de mensen in hun synagogen, verkondigde hun het grote nieuws over het koninkrijk en genas hen van alle ziekten en kwalen. Bij het zien van de menigte, was hij
zeer met hen begaan, want ze waren als schapen zonder herder, opgejaagd en verzwakt. Toen zei hij tegen zijn leerlingen: 'De oogst is groot, maar er zijn weinig arbeiders. Vraag de heer van het land dus of hij arbeiders stuurt om zijn oogst binnen te halen.' Jezus riep zijn twaalf leerlingen bij zich en gaf hun de macht om onreine geesten uit te drijven en alle ziekten en kwalen te genezen.

Het meest opvallende aan dit gedeelte vind ik zelf dat Jezus niet twijfelt aan oogst. Oogst is voor Hem vanzelfsprekend. Net zoals de boer niet twijfelt dat het zaaisel zal opkomen, zo blijkt uit Jezus woorden dat Hij geen enkele twijfel heeft over de oogst. Hij spreekt zelfs over een grote oogst. Nu kan je als oplettende lezer natuurlijk zeggen van: Ja maar Jezus zag de menigte voor zich, Hij zag als het ware al de oogst. Maar toch als dat al de oogst was die Hij zag dan had Hij ons niet op te hoeven roepen om te bidden voor arbeiders. Dan is die oproep niet logisch. Nee, Jezus zag de menigte en Hij zag meer dan dat alleen. Hij zag dat de mensheid honger had, dat mensen hongerden en dorsten naar Hem, dat de velden wit zijn om te oogsten.

Het eerste punt wat ik dus wil benadrukken is dat Jezus oogst als vanzelfsprekend ziet. Hij gaat er van uit, het valt binnen Zijn werkvisie. Ik denk dat Jezus zich zorgen zou gaan maken als er geen oogst was of die oogst nu klein of groot is. Oogst is dus voor Jezus natuurlijk en dat is eigenlijk best behoorlijk confronterend. Hoe vaak gaan wij er van uit dat onze jeugdgroep, onze gemeente gaat groeien. Hoe is ons geloof daarin? Is het voor ons ook zo vanzelfsprekend? Is het zelfs zo vanzelfsprekend dat we ons al gaan voorbereiden op de groei, dat we al een stap vooruit denken. Een landbouwer zou dwaas zijn als hij graan ging zaaien maar geen schuren ging bouwen om het graan op te slaan. Toch is onze neiging maar al te snel om de schuren, de opvang voor pasbekeerden, te vergeten. Als wij geloven dat God oogst gaat geven dan moeten we nu al na gaan denken over hoe we de groei kunnen hanteren, hoe onze structuur, onze zorg mee kan groeien. Men zegt wel eens regeren is voor uit zien en dat gaat in dit geval zeker op.

Opvallend is dan ook Jezus oproep. De oogst is vanzelfsprekend, het hebben van genoeg arbeiders echter niet. Dit laatste vraagt om gebed. Jezus was niet bang dat God niet genoeg mensen tot geloof liet komen, maar Hij was wel bezorgd of wij als christenen het niet zouden laten afweten. Hij roept dan ook op om te bidden voor arbeiders. Dit gebed is een krachtige aanwijzing in hoe wij om kunnen gaan met een verwachtte groei. We weten niet hoeveel mensen God gaat toevoegen, laten we daarom beginnen met gebed. Ons richtten op God en van daaruit bidden voor voldoende arbeiders. God weet hoeveel er nodig zijn, God zal dan voorzien.

En als wij bidden dan zal God onze ogen ook openen voor het potentieel aan leiders. Het blijft namelijk niet alleen bij gebed, het mag daar zelfs niet bij blijven. Er is ook actie nodig. Gelukkig zien we dat ook terug in dit gedeelte. Na de oproep gaat Jezus het goede voorbeeld geven. Hij activeert zijn getrainde discipelen. Hij delegeert zijn positie en stelt hen aan als medeleiders.

Jezus moedigde Zijn discipelen aan om hetzelfde te doen wat Hij deed. Ook zij mogen demonen uitwerpen en zieken genezen. Jezus bidt dus niet alleen voor arbeiders, Hij ziet nieuw potentieel en creëert ruimte voor hen. Juist met de oogst voor ogen is breed leiderschap gewenst en belangrijk. Als Jezus het al niet in zijn eentje wilde doen waarom zouden wij dat dan wel willen? Jezus vond blijkbaar het trainen en vrijzetten van leiders belangrijk. De oproep om gebed voor arbeiders voor de oogst kan dan ook worden gezien als een onderdeel van de training. Opmerkelijk is ook dat Jezus er niet zelf voor bidt maar er een oproep voor doet. Wat we hier dus zien gebeuren is: Zie de oogst, ga bidden voor nieuwe arbeiders, zie het potentieel, ga ze trainen en geef ze de ruimte.

Hoe breed moet je dit proces dan zien? Wie mogen allemaal arbeiders worden om de oogst binnen te halen? Wat is ons leiderspotentieel? Het antwoordt op die vragen wordt mooi beantwoord met het zendingsbevel. Daar zegt Jezus dat de gelovigen de volgende tekenen zullen volgen.... Hij noemt dan onder andere weer het uitdrijven van demonen en het genezen van zieken. God wil ons dus allemaal gebruiken en als Hij dat wil dan geeft dat ook te denken over hoe groot de oogst wel niet zal zijn die Hij voor ogen heeft.

Maar opnieuw: het bidden en trainen van nieuwe leiders is daarin van essentieel belang! Laten we ons dus goed voorbereiden!