De laatste tijd ben ik, als werker bij de PJB, veel bezig geweest met nadenken over het werk van de Heilige Geest. Gods opmerkelijke aanwezigheid tijdens het tienerweekend in februari en de voorbereidingen voor het geven van een workshop over de het werk van de Heilige Geest op de afgelopen jeugdleidersdag van de EA gaven mij genoeg stof tot nadenken. Tijdens de voorbereidingen van beide activiteiten mocht ik ervaren dat God een aantal dingen duidelijk maakte. Altijd erg leerzaam wandelen met God. Eén van de principes die God duidelijk maakte was dat wij als christenen een afspiegeling zijn van Christus op aarde. Jezus ging naar de hemel om ons als christenen Zijn werk voort te zetten. We zijn eigenlijk Zijn Lichaam, Zijn huidige Lichaam op aarde. Op zich nog niet zo’n nieuwe of schokkende gedachte. Echter het besef van al de implicaties die deze gedachte met zich mee brengt zijn wel groot.

Probeer er maar eens over na te denken. We zijn met elkaar een lichaam. Een lichaam echter zonder Geest is dood. Het komt nergens en het enige wat je ermee kan doen is het begraven. Als wij het Lichaam van Christus zijn dan betekent dat dus dat wij ook de Geest van Christus nodig hebben anders is het Lichaam van Christus dood. Zelf geloof ik dat het nooit Jezus’ bedoeling is geweest dat Hij opstond uit de dood, vervolgens naar de Hemel gaat, om daarna zijn vertegenwoordiging op aarde, Zijn Lichaam, de gemeente dood achter zich te laten.

Met andere woorden, het ligt voor de volle 100% in Gods plan en in Zijn wil dat wij als christenen leven door Zijn Geest. Het is Zijn verlangen dat wij leven in de kracht en de volheid van de Heilige Geest.

Binnen mijn workshop over de Heilige Geest heb ik geprobeerd om die implicatie als volgt te schetsen. Stel God zou aan jou vragen een basketbalvereniging op te richten. Je gaat op zoek naar wat jongeren. Ze kunnen aardig basketballen maar echt een impact hebben ze niet. Stel je dan eens voor dat God jullie gaat helpen en elk teamlid het lichaam en de atletische vermogens zou geven van Michael Jordan, de beste basketbalspeler ooit. Dan zou je pas impact maken.

Of stel God zou aan je vragen een computerclub op te richten. Ook nu verzamel je wat mensen om je heen en ook nu helpt God weer. Hij geeft aan een ieder de verstandelijke vermogens van Bill Gates inclusief alle inzichten in computers en economie. Waarschijnlijk wordt het booming bussiness.

Of stel God zou jou vragen om een jeugdgroep te leiden en om je een impact te laten maken op de wereld geeft Hij jou en al je jeugdleden de Geest van Christus. Wat zou er dan tot stand kunnen komen.

Je begrijpt het natuurlijk al. Jezus heeft Zijn Geest al gegeven aan Zijn Lichaam. Dit zou moeten betekenen dat Christus ook op een fantastische manier zichtbaar is in ons leven, in onze jeugdgroepen, in onze gemeenten en in onze maatschappij. De praktijk valt helaas vaak wat tegen. Als wij onszelf eerlijk de vraag stellen: Lijkt ons leven op dat van Jezus? Of weerspiegelt onze gemeente het leven van Jezus, zowel in liefde als in kracht? Gebeuren dezelfde dingen die Jezus deed op aarde ook nog bij ons, is Corinthe 14:23-25 nog net zo vanzelfsprekend als het was voor Paulus. Zelf kan ik dit niet met een volmondig ja bevestigen. Natuurlijk gebeurt er wel wat, maar toch er is nog genoeg waar naar we in mogen groeien.

Het kan zelfs zo zijn dat als je naar je eigen jeugdgroep of gemeente kijkt je meer een levenloos lichaam ziet dan een afspiegeling van Jezus; levend, krachtig en vol van liefde. Het kan zelf zijn dat als je naar jezelf, of je jeugdgroep, of je gemeente kijkt, denkt: kan hier nog iets goeds uit komen. In zo’n situatie is het goed om te beseffen dat het Gods verlangen is om levend te maken. Het zou toch immers vreemd zijn dat God Jezus wel levend maakt, maar later Zijn Lichaam of een onderdeel daarvan in het graf achterlaat. Nee, dat kan nooit de bedoeling zijn.

Hoe kan je dat nu praktisch maken? Hoe kan het Lichaam van Christus zichtbaar worden op aarde en een impact hebben op de wereld? Eigenlijk heel simpel: Jezus moet naar voren komen in jouw en mijn leven. Dit kunnen we op twee manieren doen: De eerste is door zelf te proberen in eigen kracht Jezus te imiteren om zo er achter te komen dat dit absoluut niet lukt omdat wij zelf noch de liefde noch de kracht hebben om hem goed te presenteren. De tweede manier is door te sterven aan jezelf en te vragen of Jezus door middel van Zijn Geest het in jou doet.

Ondanks dat wij weten dat de eerste een doodlopende weg is, is het toch vaak de weg die wij zelf maar al te snel gaan. Hoe vaak proberen wij niet door discipline, wettische gedachten, eigen vaardigheden onszelf, onze jeugdgroep, onze gemeenten te veranderen naar Gods beeld. Of laat ik het bij mezelf houden: hoe vaak denk ik niet: als ik dit en dit nu zo aanpak, die vermaan en die aanmoedig, die strategie toepas dan zal mijn jeugdgroep wel impact hebben. Dan zullen ze wel Jezus gaan weerspiegelen. Hoe vaak vertrouw ik niet op mijn opleiding, mijn vaardigheden enz. i.p.v. te vertrouwen op de vaardigheden en kundigheden die Christus heeft en in mij werkt? Een goede kritische vraag is: Wie staat centraal en krijgt de eer? Ben ik het die de zonden in mijn leven heeft overwonnen in mijn leven of is Christus dat. Ben ik het die door mijn strategieën de jeugdgroep verder heeft gebracht of is Jezus dat. Wie krijgt de eer? Wie staat er werkelijk centraal?

De tweede weg is die van sterven aan jezelf. Niet langer ben ik met al mijn vaardigheden, opleiding, intellect, ervaringen, kwaliteiten als jeugdwerker, etc. belangrijk maar Christus. Paulus zegt het als volgt.

Is dit erg? Nee, want Christus in mij mag nu naar voren komen. Het lijkt er een beetje op als of je eigen talenten, etc, als een pak uitdoet en een nieuw pak aandoet met veel meer mogelijkheden. Het is alsof je auto inruilt voor een vliegtuig, je rekenmachine voor een computer.

Is deze tweede weg moeilijk? Ja! Deze weg is moeilijk omdat wij het oude al weg moeten doen voor dat we ons het nieuwe hebben eigen gemaakt. Wat bedoel ik ermee? Als christen wil ik bijvoorbeeld best mijn op school geleerde psychologische trucendoos aan de kant zetten in een pastoraal gesprek als Gods Geest mij op een overduidelijk manier gaat leiden, maar zolang Hij dat nog niet doet vertrouw ik toch maar op mijn eigen kennis en inzichten. Pas als ik de kracht van Gods Geest in mijn leven heb eigen gemaakt, ga ik de overstap maken.

Dit ontvangen, eigen maken, overstappen op de kracht en leiding van de Heilige Geest heeft dan ook veel te maken met overgave. Het is het durven loslaten van de vaardigheden en inzichten waardoor ik me zeker voel en waardoor ik controle heb over de situatie om te gaan staan in Gods vaardigheden en inzichten.

Het is eigenlijk het durven vertrouwen en geloven dat God het beter kan en dat God door jou heen wil werken. Het is durven voor gek te staan. Het is durven te sterven aan je eigen eer.

Overgave speelt ook nog een andere rol als het gaat om Christus in je leven naar buiten te laten komen. Een voorbeeldje: Zou je kunnen profeteren zonder je mond open te doen? Nee, natuurlijk niet! Zo’n vraag is makkelijk beantwoord. Hetzelfde geld voor ons gedachten- en gevoelsleven. Allen als we ons gedachten- en gevoelsleven openstellen zal God ons daarin raken. Om het even praktisch te maken: Laatst op een jeugdavond moesten we van degene die het leidde stil zijn voor God. Zelf dacht ik toen: "Wat ga ik met deze stilte doen?" Ik dacht vervolgens: "Ik ga gewoon voorstellen dat ik bij Gods hemelse troon kom om dan te vragen aan Jezus of Hij mij in gedachten verder wil gaan leiden." Ik stelde het mij dus zo voor en toen gaf ik mij in afwachting over aan God. Het was gewoon fantastisch. God ging mij leiden en bemoedigde mij enorm. Hetzelfde kan je doen met je lichaam. Ga bijvoorbeeld maar eens tijdens je stille tijd God (liefst hardop) prijzen om wie Hij is, dans erbij en vraag God om je vreugde te geven. Kijk maar eens wat er dan gebeurt.

Op deze manier met overgave bezig gaan is natuurlijk wel spannend. Het is het avontuur aan gaan van het nog niet ontgonnen land. Het vraagt om een vertrouwen in Gods liefde. Daarnaast vraagt het ook om voorzichtigheid. Gaan we al te vrij hier mee om dan kan er ook veel misgaan. Het is belangrijk om hier mee te oefenen en als God spreekt niet gelijk zeggen: "Zo spreekt de Heer!" Pas als we geleerd hebben om goed Gods stem te onderscheiden binnen onze eigen gedachten kan God ons ook gebruiken in de meeste vreemde situaties. Een mooi getuigenis hiervan hoorde ik van één van de deelnemers van mijn workshop. Zij vertelde dat zij iemand kende die op een dag te horen kreeg van God dat zij met een bananen schil op haar hoofd de kerk binnen moest lopen. Ze vond het vreemd maar de op de grond gevonden bananenschil deed ze echt op haar hoofd. Ze liep naar binnen en terstond sprong een jongen op helemaal onder de indruk. Hij had namelijk net aan God gevraagd dat als Hij echt bestond er iemand met een bananenschil op zijn hoofd de kerk binnen zou wandelen.

Betekent overgave en sterven aan jezelf dan dat al jouw vaardigheden nutteloos zijn. Dat theologische opleidingen en andere vormen van scholing als we consequent doordenken alleen maar de gelovige in de weg staan in het vertrouwen op God? Betekent sterven aan je zelf dat je nooit meer moet verdiepen, je zelf trainen, discipline tonen, enzovoort? Laat ik hier duidelijk in zijn: absoluut niet. Ik geloof dat we het als mens nodig hebben om onze vaardigheden aan de kant te leggen om in overgave over te stappen op Gods vaardigheden, maar dit betekent niet dat Gods vaardigheden, dat Gods Geest in dit proces, de mens buitenspel zet. De mens is van den beginne af door God geschapen, het is Zijn Geest die ons heeft gecreëerd. Het zou toch zonde zijn als Gods Geest niet gebruik ging maken van wat er in ons geschapen is. Zelf geloof ik dat Gods Geest onze vaardigheden, als het ware pakt, ernaar kijkt, ze vernieuwt om ze vervolgens weer terug te geven. Eigenlijk net als wat Jezus deed met de vijf broden en twee vissen. Hij pakte ze, zegende ze, brak ze en gaf ze weer terug, nu echter met een geweldige impact.

In dit proces bepaalt de Heilige Geest zelf wat Hij gaat gebruiken van onze vaardigheden. Je kan bijvoorbeeld heel muzikaal zijn en daarmee zelfs veel succes hebben in de wereld, maar in de gemeente niet door God worden uitgekozen om daar de aanbidding te verzorgen of te begeleiden. Je kan er zelfs niet geschikt voor zijn. Aan de andere kant kan het ook zijn dat God, nu juist nadat je gestorven bent aan jezelf vraagt om dit muzikale talent in te gaan zetten voor Gods Koninkrijk, echter nu onder leiding van Zijn Geest. En zoals dit geldt voor muziek geldt het ook voor dingen zoals studies geven, financiën, pastoraat, etc.

Als je nu verder gaat kijken hoe je dit proces van sterven aan jezelf ook kan overbrengen op je omgeving, op je jeugdgroep, je gemeente dan is het heel belangrijk om naast zelf het goede voorbeeld te geven te bidden voor die anderen. Een heel krachtig voorbeeld staat in Efeze 1: 15-23. Daar vertelt Paulus dat hij voor de gemeente blijft bidden. Als hij bidt dan bidt hij dat ze gaan beseffen hoe groot de kracht is die in hun is. Indirect bidt hij voor de vervulling met de Heilige Geest. Hoe anders dan door de manifestatie van de Heilige Geest zullen ze deze kracht ontdekken. Paulus zelf gelooft als hij dit schrijft dat het ook daadwerkelijk gebeurt. Zijn geloof hierbij is niet gebaseerd op zijn eigen krachtige bidden maar op het plan van God. Hij schrijft hierover: "En Hij heeft alles onder Zijn voeten gesteld en Hem als hoofd boven al wat is, gegeven aan de gemeente, die Zijn lichaam is, vervuld met Hem, die alles in allen volmaakt."

Voor mij zelf was deze tekst een openbaring. Hoe kijk ik naar mijn jeugdgroep en naar mijn gemeente? Zie ik ze wel echt als Jezus Lichaam, Jezus presentatie op aarde? En als er iets aan ontbreekt, bid ik dan ook net als Paulus vol geloof dat God hun mag gaan vervullen? Verwacht ik dan ook dat het gaat gebeuren? Voor mij allemaal goede kritische vragen waar ik mee bezig ben gegaan.

Paulus verwachte verandering, want dezelfde kracht die Jezus uit de doden heeft gewekt woont nu in ons. Het is ondenkbaar dat wij dan bij het oude blijven. Een mooie slotgedachte, zeker met Pasen in het vooruitzicht.

Restore us again, O God our Saviour, and put away your displeasure towards us.
Will You be angry with us for ever? Will you prolong Your anger through all generations?
Will you revive us again, that your people may rejoice in you?
Show us Your unfailling O Lord, and grand us salvation. (Psalm 85)

Maar om onze overtredingen werd Hij doorboord, om onze ongerechtigheden verbrijzeld; de straf die ons de vrede aanbrengt, was op Hem, en door Zijn striemen is ons genezing geworden. (Jesaja 53:5)